Vendosa të largohem nga kampi pa pritur ndonjë shkelje tjetër të fjalës së dhënë. Për mua e vërteta mbetet ende gjëja më e rëndësishme në marrëdhënien midis njerëzve. Sa shumë që të dhembë, le të më thonë të vërtetën. Në fakt, në një bisedë që pata me Presidentin e FPF-së dhe me trajnerin në mëngjesin e ditës së asaj konference për shtyp ata padyshim mund ta konfirmojnë këtë ,unë riafirmova se nëse nuk më donin aty, duhej të më thoshin. Mjaftonte të ishin të sinqertë me mua. Do ta pranoja dhe premtova se do të përgatisnim diçka të bukur, ashtu si ëndërroj që do të ndodhë, dhe askush nuk do të mbetej i zemëruar. E mbaj mend sikur të ishte sot. Më përgjigjën njëzëri se jo. Se vendi im ishte te Kombëtarja. Asnjëherë, në asnjë moment, nuk jam përzier në asnjë vendim teknik apo taktik të asnjë trajneri apo menaxheri të kombëtares në gati 25 vjet karrierë. Unë pranoj, për të mirë apo për të keq, atë që ata propozojnë të bëj. Unë respektoj vendimin, dhe kur ata shkelin fjalën e tyre ndaj meje, ndihem se vendi im nuk është aty. Gjithashtu, u detyroj një falje shokëve të skuadrës së kombëtares për largimin nga kampi. Pavarësisht shkeljes absolute të besimit në fjalën e trajnerit, siç mund ta vërtetojnë ata që kanë qenë dëshmitarë të këtyre bisedave, nuk duhej ta bëja. Përgjegjësia është ekskluzivisht e imja. I kërkoj falje popullit portugez edhe një herë, por shkelja e fjalës së dhënë ka, për mua, një ndikim përcaktues. Ndjeva se, nga ai moment e tutje, qëndrimi im do të dëmtonte vetëm grupin e punës, dhe bëra atë që gjithmonë kam thënë se do të bëja nëse nuk do të ndjehesha i dobishëm: mblodha valixhet dhe u largova. Pasojat e këtij veprimi tim duhet të vlerësohen dhe të ndëshkohen nga Federata Portugeze e Futbollit. Kuptoj që dënimi nuk duhet të ketë asnjë rrethanë lehtësuese. Unë nuk jam thjesht një lojtar, jam kapiten i ekipit, dhe kjo përbën një rrethanë rënduese. Unë tashmë kam kërkuar falje, por e di që sjelljet duhet të kenë pasoja. Çdokush që është në futboll si unë e di që, pavarësisht statusit të secilit, rregullat janë të njëjta për të gjithë. Rreth kësaj çështjeje, kam dëgjuar shumë biseda për ndeshje lamtumirëse, se duhet të kem një lamtumirë me dinjitet dhe se Federata dëshiron t'më japë këtë mundësi. Kam mësuar në jetë, shpesh i uritur dhe pa asgjë për të ngrënë, se askush nuk i jep asgjë askujt. Mund t'u premtoj të gjithë tifozëve të mi, natyrisht dhe veçanërisht të gjithë popullit portugez, se do të kemi një ose më shumë ndeshje lamtumirëse, do të ketë kohë për këtë. Por kur mendoj për kombëtaren, ajo që mendoj me të vërtetë është të garoj. Këtë mendova edhe ditën që mora lajmin për vdekjen e babait tim. Isha në një kamp me kombëtaren tonë dhe vendosa të qëndroja atje deri në fund të ndeshjes së ditës tjetër. E bëra për vendin atë që kurrë nuk do ta bëja për asnjë klub. Prandaj, nëse jam mirë fizikisht, luaj për klubin tim, me gola që shpresoj, pasi të kem përmbushur pezullimin që mund të më vendoset, do të jem në dispozicion, ashtu si gjithmonë deri më sot, për të konkurruar dhe fituar për kombëtaren tonë. Kjo është, besoni, e vërteta më e pastër.