Dje ishte ndeshja ime e fundit, dhe tashmë më mungon të vesh bluzen blu dhe të bardh. E di që po marr vendimin e duhur. Ka qenë një udhëtim i jashtëzakonshëm, plot gëzim dhe edhe pak trishtim, por e di që çdo hap që kam hedhur ia ka vlejtur. Kishte ende kaq shumë gjëra që doja të thoja. Është e pamundur për mua të shpreh gjithçka që ndiej me vetëm disa fjalë ose në një postim të vetëm. Ky udhëtim do të ishte i pamundur pa familjen time, e cila ka qenë gjithmonë pranë meje dhe më ka mbështetur, veçanërisht gjatë momenteve të vështira kur më duheshin më shumë. Miqtë e mi ishin gjithashtu thelbësorë, ashtu si të gjithë shokët e skuadrës dhe trajnerët që kam pasur, së bashku me stafet e tyre trajnerësh. Nuk dua të harroj Diegon, i cili e vendosi vendin tonë aty ku e meritonte dhe i cili, siç them gjithmonë, e di që na ndihmoi duke qenë aty me ne, edhe nga qielli, në çdo hap të rrugës. Faleminderit të gjitha klubeve për të cilat kam luajtur, që gjithmonë kanë respektuar ndjenjat e mia dhe më kanë lejuar t'i përkushtohem vendit tim sa herë që vinte koha të vishja fanellën e Përfaqësueses Kombëtare. Dhe, natyrisht, faleminderit Zotit, pa udhëzimin dhe vullnetin e Tij, as nuk do të ëndërronim të kishim arritur deri këtu. Jam mirënjohës. Ju dua shumë të gjithëve, do të më mungoni, dhe gjithmonë do t'ju falënderoj që keni qenë pranë nesh, pranë meje.