Është ende vetëm gjysma e një skuadre Milani. Gjysma e saj ishte emocionuese, e aftë në pak më shumë se një orë të vendoste lehtësisht Atalantën nën presion me tre gola pas shpërdorimit të një penalltie, falë lojës agresive, të mirëorganizuar dhe kalibrit ndërkombëtar të një prej lojtarëve të saj kyç, Rabiot. Sa i përket gjysmës tjetër këtu duke iu referuar gjysmëorës së fundit, pikërisht kur gjërat po shkonin më së miri ata përsëri u treguan të brishtë dhe të nënshtruar, sikur të ishin të paaftë të çliroheshin nga komplekse që i kanë munduar prej disa vitesh. Kështu, fitorja e shumëpritur ndaj Atalantës, pas shumë përpjekjesh të pasuksesshme, i lejon skuadrës së Amorimit të bëjë një hap të rëndësishëm përpara në renditje, por pa u çliruar nga disa mangësi strukturore që i shkaktuan një frikë në minutat e fundit në San Siro. Ai duhet të punojë mbi to. Sepse, me një avantazh të rehatshëm 3–0, pasi kishin ulur presionin ndaj kundërshtarëve dhe kishin treguar disa dobësi në mbrojtje, makthet e vjetra u rikthyen: një skuadër Milani e paaftë të menaxhojë avantazhin e saj të rehatshëm me bindje, duke i lejuar Atalantës e cila ishte mbajtur nën kontroll deri në atë moment të rilindej në minutat e fundit të ndeshjes dhe madje të afrohej shumë pranë një barazimi sensacional (falë një pritjeje mirakuloze të Maignan nga gjuajtja e sigurt e Zappacosta nga afër). Në mes të kësaj paraqitjeje me dy fytyra të Milanit, vlen të përmendet se pjesa e parë ishte pa dyshim paraqitja më e mirë e parë ndonjëherë në San Siro nën drejtimin e Amorimit, falë një formacioni taktik të modeluar sipas atij të Salzburgut, me përkushtim të ashpër nga Moreira, Rabiot, Musah, Pulisic, Gila dhe Modric, jo rastësisht, të gjithë lojtarët që u kursyen të enjten. Në gjysmën e fundit të orës, qasja mbrojtëse duhet rishikuar. Së fundi, një fjalë për ngarkesën shtesë për ekipin e VAR-it (Camplone dhe Prontera) për shkak të mungesave të dukshme të përqendrimit të Chiffi-t – një arbitër që meriton një vërejtje të ashpër.