Milan i Ruben Amorimit la Stadiumin Mapei në Reggio Emilia me një barazim 1-1 që lë një shije të hidhur. Është e qartë se një pikë kundër kësaj skuadre të Sassuolos me siguri nuk është fundi i botës, por është e rëndësishme të kuptohet pse ekziston kjo vështirësi tani e mirë,dokumentuar në shënimin e golave dhe më pas në ruajtjen e avantazhit. Trajneri portugez sërish vendosi të luajë me katër mbrojtës, por bëri ndryshime në formacion krahasuar me ndeshjen e fundit kundër Lecces deri më tani, paraqitja më bindëse sa i përket taktikës, teknikës dhe qëndrimit. Ashtu siç ka ndodhur praktikisht gjatë gjithë sezonit, përveç ndaj Lecces, në pushim të pjesës së parë Amorim tashmë kishte tërhequr zgjedhjet e tij për formacionin titullar. Në komentet e tij pas ndeshjes, trajneri portugez foli, siç bën shpesh, për cilësitë e lojtarëve më shumë sesa për formacionet, por ky është një model që përsëritet tepër shpesh për t'u injoruar. Ky është një Milan që, në këtë moment, është ende 'gjysmë rrugës' në shumë aspekte dhe për shumë arsye. E para është se trajneri qartë po gabon në zgjedhjet e tij fillestare për formacionin, për t'i rregulluar më pas gjërat në mënyrë inteligjente në pjesën e dytë. Po ashtu, është e qartë se në zona të caktuara të fushës, burimet në dispozicion janë vërtet, vërtet të kufizuara. Kjo krijon situata ku mbulon një anë, por pashmangshmërisht lë tjetrën të ekspozuar. Shembulli Musah–Modrić është më domethënësi. Për shumëkënd, mesfushori amerikan po luan në një nivel të lartë sipas standardeve të tij, dhe Amorim shpesh e zgjedh atë sepse, me ritmin e tij të pabesueshëm, ai arrin të sjellë njëfarë ekuilibri në ekip. Por këtu përfundojnë pikat e tij të forta. Kundërsulmi i udhëhequr nga Musah në pjesën e dytë ilustron në mënyrë të përkryer këtë pikë: numri 80 e merr topin me qëndrim trupor të saktë ai është përmirësuar shumë në këtë aspekt dhe niset si një plumb, si një sprinter 100 metra. Një sprinter 100 metra, jo një futbollist. Dhe me të vërtetë, si përfundon ai kundërsulm një situatë potencialisht shumë premtuese? Ai nuk çon në asgjë, pasi Musah vrapon i vetëm dhe kurrë nuk e pason topin apo bën një lëvizje që e bën aksionin po aq të veçantë sa meriton të ishte. Me Modričin është e kundërta. Ai mund të humbasë topin pak gjatë tranzicioneve Amorim e theksoi këtë sërish në DAZN por pastaj, kur vjen puna te ajo që duhet bërë, pra shënimi i golit, atëherë klasa e Lukës bën gjithë ndryshimin. Kroati bëri një pasim të shkëlqyer për Rabiot mes linjave përpiquni të mendoni se sa lojtarë përveç Modriçit janë në gjendje të bëjnë një lëvizje të tillë dhe francezi goditi një gjuajtje të shkëlqyer me këmbën e majtë në rrjetë. Çfarë dëshiron të jetë Milani? Një skuadër që shfrytëzon vrapimet e Ramosit dhe Pulisicit për të nisur Moreira-n dhe Chukwueze-n përpara nga mbrojtja, apo një ekip që mbyt kundërshtarin me zotërim intensiv të topit në të tretën e fundit përpara se të depërtojë me pasime të shkurtra, të guximshme dhe inteligjente? Përgjigjja e saktë është: të dyja. Dhe kështu, ka disa fusha që duhet të përmirësohen. Së pari dhe më kryesorja, Amorim duhet të bëjë zgjedhjen e duhur të formacionit titullar. Më pas, lojtarët duhet të kuptojnë, nga një perspektivë futbollistike, fazën e ndeshjes dhe se në cilat situata duhet të përfitojnë. Dhe së fundi – edhe pse kjo është një çështje më e gjerë – duhet të rritet cilësia teknike e skuadrës. Është e vërtetë që jemi në fillimet e këtij projekti; ka shumë informacion për t'u përthithur dhe një identitet për t'u zhvilluar. Por nëse një lojtar me fanellën e Milanit nuk mund të shënojë kur është vetëm me portierin, ose të luajë një top përmes për vrapimin e një shoku skuadre pas një kundërsulmi, nuk ka shumë kuptim të flasim për trajnerin, formacionin apo identitetin.