Ka diçka jashtëzakonisht të çuditshme teksa sheh Lamine Yamal të fitojë një tjetër Trofe Kopa në Londër të hënën. Jo sepse nuk e meritonte. Ai sapo kishte përfunduar një tjetër sezon të jashtëzakonshëm dhe ishte bërë lojtari i parë që e fiton këtë çmim tri vite radhazi. Megjithatë, kur doli në skenë për të marrë çmimin, gjëja e parë që tha në fjalimin e tij ishte se do të kishte preferuar që çmimin ta fitonte Pau Cubarsí dhe jo ai. Ishte një gjest bujar, por njëkohësisht zbuloi diçka pa dashje. Sepse, vetëm pak minuta më vonë, Yamal nuk po konkurronte më me Cubarsín, Warren Zaïre-Emeryn apo lojtarët e tjerë të rinj të futbollit. Ai sapo kishte përfunduar në vendin e tretë në garën për Topin e Artë. Harry Kane i pari. Kylian Mbappé i dyti. Lamine Yamal i treti. Kjo është kontradikta në të cilën ka mbërritur tashmë karriera e tij. Futbolli vazhdon të ketë një çmim që i kujton të gjithëve se Yamal është i ri, por të gjithë të tjerët kanë filluar të harrojnë moshën e tij. Mosha dikur ishte pjesë e magjisë Gjatë viteve të para, ishte e pamundur të flisje për Yamal pa përmendur moshën e tij në çdo bisedë. Ai debutoi me Barcelonën në moshën 15-vjeçare. U bë lojtari dhe golashënuesi më i ri i Spanjës në moshën 16-vjeçare. Pastaj erdhi Kampionati Europian. Rekordet vazhdonin të thyheshin dhe ai u bë një nga lojtarët më të rëndësishëm për klubin dhe kombëtaren, përpara se shumica e adoleshentëve të kishin përfunduar shkollën. Mosha e tij e bënte gjithçka edhe më të pabesueshme. Një paraqitje e mirë bëhej e jashtëzakonshme kur kujtoje se ai ishte vetëm 16 vjeç. Një paraqitje e shkëlqyer bëhej pothuajse e pamundur për t'u kuptuar. Çdo statistikë kishte një kolonë të dytë pranë saj, që tregonte sa vjeç ishte kur e kishte arritur atë rezultat. Kjo vazhdoi edhe këtë sezon. Në gusht, Yamal arriti shifrën e 50 golave me Barcelonën në moshën 19 vjeç e 49 ditë, më i ri se Mbappé dhe Erling Haaland kur arritën të njëjtin numër. Këto rekorde vazhdojnë të kenë rëndësi, por diçka ka ndryshuar. Në moshën 15-vjeçare, mosha shpjegonte pse ajo që bënte Yamal dukej e pamundur. Në moshën 19-vjeçare, mosha e tij po bëhet gjithnjë e më pak e rëndësishme. Eksperimenti: «Hiqjani moshën» Mënyra më e thjeshtë për të kuptuar nivelin ku ka arritur Yamal është të bëjmë një eksperiment të thjeshtë. Le të harrojmë se ai është 19 vjeç. Ai e përfundoi sezonin 2025/26 me 25 gola dhe 20 asistime në 57 ndeshje. Barcelona fitoi La Ligën. Spanja fitoi Kupën e Botës. Yamal u shpall lojtari i sezonit në La Liga, pasi regjistroi 16 gola dhe 12 asistime në kampionat. Këto shifra nuk kanë nevojë për justifikimin «për moshën që ka». Ato flasin vetë. E njëjta gjë vlen edhe për futbollin që luan. Barcelona tashmë i beson Yamalit përgjegjësi që zakonisht u rezervohen lojtarëve në kulmin e karrierës së tyre. Sa herë që gjërat vështirësohen, skuadra ia jep topin në krahun e djathtë dhe pret që ai të gjejë një zgjidhje. Edhe pse jo çdo veprim i tij rezulton i suksesshëm, vlera e vërtetë qëndron te frika që ai krijon te kundërshtari. Ky nuk është më ndikimi i një talenti premtues që merr minuta përkrah yjeve me përvojë. Ai është tashmë njëri prej tyre. Kupa e Botës tregoi se sa i lartë është bërë standardi Ekziston edhe një anë tjetër e kandidaturës së tij për Topin e Artë, dhe ta injorosh do të ishte e padrejtë ndaj kësaj analize. Spanja fitoi Kupën e Botës, por Yamal nuk e dominoi turneun. Ai shënoi vetëm një gol dhe e përfundoi kompeticionin pa asnjë asistim, pavarësisht se ishte titullar në shtatë nga tetë ndeshjet e Spanjës. Në finalen kundër Argjentinës, ai luajti të gjitha 120 minutat, përpara se Ferran Torres të shënonte golin vendimtar. Për shumicën e lojtarëve 19-vjeçarë, të qenit sulmues titullar i një kampioneje bote do të mjaftonte për të përcaktuar gjithë karrierën. Megjithatë, kur bëhet fjalë për Yamalin, të gjithë pyesnin pse nuk kishte bërë më shumë. Kjo mund të tingëllojë e padrejtë, por tregon edhe sa shumë ka ndryshuar statusi i tij. Askush nuk po e vlerësonte më thjesht si një adoleshent. Mbappé shënoi dhjetë gola në turne. Kane kishte regjistruar 73 gola për klubin dhe kombëtaren gjatë sezonit. Kur kandidatura e Yamalit për Topin e Artë u krahasua me atë të tyre, mosha e tij mund të përdorej për të justifikuar diferencën. Por nuk duhet të ndodhë kështu. Komplimenti më i madh që futbolli mund t'i bëjë sot Yamalit është të mos i japë më pikë shtesë vetëm sepse është i ri. Vendi i tretë nuk ishte një çmim ngushëllues Nuk ka arsye që përfundimi i Yamalit në vendin e tretë të Topit të Artë të konsiderohet padrejtësi. Kane zhvilloi një sezon të jashtëzakonshëm dhe fitoi. Mbappé pati një sezon individual të shkëlqyer dhe përfundoi i dyti. Yamal doli i treti. Ajo që ka rëndësi është niveli i lojtarëve me të cilët po konkurron. Disa vite më parë, vetëm përfshirja në listën e Topit të Artë do të kishte qenë një ëndërr për Lamine Yamal. Tani, ai mund të përfundojë i treti dhe debati të përqendrohet menjëherë te pyetja nëse sezoni i tij ishte mjaftueshëm i mirë për ta fituar çmimin. Edhe vetë Yamal e ka përqafuar këtë ndryshim. Përpara ceremonisë, ai foli hapur për shanset e tij. Pas saj, në vend që të fshihej pas moshës, shkroi se momenti i tij do të vinte dhe e përqendroi menjëherë vëmendjen te futbolli me klubin. Potenciali ndonjëherë bëhet një mënyrë për të nënvlerësuar dikë Futbolli e dashuron fjalën «potencial». Shpesh përdoret si kompliment. Megjithatë, ndonjëherë, ajo vjen me koston e shtyrjes së vlerësimit për më vonë. Kur flitet për Yamalin, çdo diskutim përfundon te të njëjtat pyetje. Si do të jetë ai në moshën 23-vjeçare? Sa Topa të Artë mund të fitojë? A mund t'i arrijë shifrat e Messit? Sa i mirë mund të bëhet? Këto janë pyetje krejtësisht të natyrshme, por janë paksa të padrejta ndaj lojtarit që kemi përpara sot. Asgjë nuk garanton që zhvillimi i Yamalit do të vazhdojë në vijë të drejtë. Karrierat e futbollistëve rrallë ndjekin një rrugë të tillë. Ai mund të humbasë formën. Mund të duket ndryshe nën drejtimin e një trajneri tjetër. Mund të pësojë një dëmtim që ndalon përparimin e tij. Nuk ka asnjë nevojë që madhështia e Yamalit të lidhet vetëm me të ardhmen e tij. Ajo është tashmë e pranishme. Ai është kampion bote. Është lojtari aktual i sezonit në La Liga. Ka përfunduar tashmë i dyti dhe i treti në votimet e Topit të Artë në dy vite radhazi. Këto nuk janë premtime. Janë arritje. Epoka e talentit të ri ka përfunduar Për Lamine, tani vjen pjesa më e vështirë. Të jesh një talent i ri fenomenal të jep një lloj lirie. Çdo shpërthim i ri duket si surprizë. Çdo mbrëmje e madhe të jep një tjetër pamje të asaj që pritet të vijë në të ardhmen. Është si periudha e muajit të mjaltit në një marrëdhënie të re. Superyjet trajtohen ndryshe. Prej tyre pritet të vendosin fatin e një El Clásicoje. Duhet të shpëtojnë skuadrën në mbrëmjet e vështira europiane. Duhet të ndikojnë në garën për titull. Gjithashtu, ata mbërrijnë në turnetë më të mëdhenj me peshën e pritshmërive mbi supe. Pikërisht aty po shkon tani Lamine. Kapitulli i ardhshëm nuk do të ketë të bëjë me vërtetimin se ai e meriton të jetë pjesë e diskutimeve për Topin e Artë. Ai e ka vërtetuar tashmë këtë. Ndoshta do ta fitojë çmimin vitin e ardhshëm. Ndoshta do t'i duhet më shumë kohë. Ndoshta futbolli do të prodhojë një tjetër sezon të jashtëzakonshëm të Kane, një tjetër sezon të Mbappé ose një lojtar tjetër për të cilin sot askush nuk po flet. Pikërisht kjo e bën fazën e ardhshme të karrierës së Lamine Yamal kaq interesante. Vitet e tij si talent fenomenal kishin të bënin me mbërritjen në majë më herët nga sa e kishte imagjinuar kushdo. Ajo që vjen më pas është shumë më e vështirë,të qëndrojë aty.