Franco Ordine ka thënë këtë për fitoren e Milanit ndaj Salzburgut: Këtë herë, koha ishte në favor të Ruben Amorimit. Koha dhe Salzburgu, natyrisht, skuadra e dytë më e fortë në kampionatin austriak, që në këtë rast doli po aq i brishtë sa një biskotë përballë sulmit të Milanit. Koha punoi në favorin e tij sepse i lejoi të përdorte këtë udhëtim në qytetin e Mozartit jo për të eksperimentuar me se e di çfarë budallallëqesh, por për të vënë re një sërë sinjalësh pozitivë që mund të rezultojnë të dobishëm nga tani deri te ndeshjet e ardhshme të kampionatit dhe madje edhe në vetë Europa League. Milani i mbrëmjes së kaluar demonstroi edhe një herë se sistemi i lojës nuk ka pse të jetë një gjigant. Jo, ai mund të përshtatet, duke marrë parasysh veçoritë e lojtarëve. Dhe këtu, për shembull, është menjëherë e qartë se ai djaloshi i gëzuar Cisse, i cili buzëqesh jetës dhe golave si një fëmijë që papritmas e ka gjetur veten në një panair argëtimi, mund të japë një dorë edhe në zonën e penalltive, duke u pozicionuar në mënyrë ideale si sulmues qendre me efekt të madh. Kjo nuk është e vetmja përshtatje në modelin tradicional taktik, sepse, për shembull, prania e Loftus-Cheek, i rikthyer në rolin e tij origjinal si mesfushor klasik anësor, i lejon atij të ofrojë mbështetje të konsiderueshme për dy shokët e skuadrës (Jashari dhe Rabiot), ndërkohë që paraqet edhe një kërcënim në sulm. Por mbrëmja në Salzburg mund të regjistrohet në bllokun e shënimeve të gazetarit si shënimi i një 'zbulimi' tjetër megjithatë, për ata që ndoqën Milanin sezonin e kaluar, nuk ishte vërtet një zbulim. Konkretisht, Bartesaghi në rolin hibrid që zakonisht i caktohet Estupinianit, i cili, me këmbën e majtë, prodhoi jo vetëm një seri të shkëlqyer harkimesh, por edhe një asist që Cisse e shndërroi lehtësisht në golin e dytë të mbrëmjes pa asnjë vështirësi. Nëse kjo është një lloj ndryshimi mendjeje nga ana e Amorimit, atëherë duhet të theksohet se ky drejtim i ri konfirmon se, me kalimin e kohës dhe vazhdimin e stërvitjeve, në fund të fundit, 'kategoritë' (një përkufizim i vjetër por ende i vlefshëm i Max Allegrit) dalin në pah, dhe njeriu mund ta vërejë këtë vetëm me guxim.